Witamy na stronie LO Dynów

Szkoła została założona w 1944 roku

za swoje wybitne osiągnięcia dydaktyczne i wychowawcze

została odznaczona

Medalem Komisji Edukacji Narodowej

Dynów, miasteczko położone malowniczo nad Sanem, w momencie powstania Liceum Dynowskiego, należał do województwa rzeszowskiego. Został wyzwolony w lipcu 1944 roku, a już na początku września odbyło się walne zebranie jego mieszkańców i okolicznych wsi pod przewodnictwem ks. Jana Śmietany w sprawie utworzenia szkoły średniej w miasteczku. Uzgodniono skład grona pedagogicznego i tymczasowego kierownictwa w osobie inż. Stanisława Burego i wysłano delegację do Rzeszowskiego Kuratorium z prośbą o uzyskanie zgody na powstanie prywatnego gimnazjum i liceum, bo taki kształt organizacyjny miały wówczas w Polsce powstające średnie szkoły ogólnokształcące.

Zgodę taką uzyskano, a pierwszej w dziejach Dynowa średniej szkole ogólnokształcącej nadano nazwę "Prywatne Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Zarządu Miejskiego w Dynowie". Na dzień 14 października przypadło pierwsze posiedzenie Rady Pedagogicznej, składającej się z 9 nauczycieli zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin i 2 zatrudnionych godzinowo. Byli to nauczyciele przybyli do rodzin w Dynowie i okolicy w czasie II wojny światowej, głównie z Poznania, Lwowa i Wilna.

Uroczystość rozpoczęcia pierwszego w dziejach szkoły roku szkolnego przypadła na dzień 1 października1944 roku z udziałem kuratora rzeszowskiego dr Michała Janika.

W latach 1944-46 praca dydaktyczna w szkole była bardzo trudna: nabór uczniów zróżnicowanych  pod względem wieku i wykształcenia/ różnie działało tajne nauczanie w różnych ośrodkach/ których trzeba było zaszeregować do odpowiedniego oddziału klasowego, dotkliwy brak przyborów szkolnych, podręczników, dzienników, zeszytów, arkuszy ocen, nie mówiąc już o podstawowych pomocach naukowych; nauka odbywała się w budynku służącym dawniej na mieszkania, nie przystosowanym do potrzeb szkoły, nie było internatu, uczniowie dojeżdżali często z miejscowości oddalonych kilkanaście kilometrów, zagrożeniem dodatkowym były bandy UPA i często trzeba było przerywać zajęcia szkolne, by wziąć udział w akcji obronnej, lub szybko opuszczać mury szkoły.

Pierwsze świadectwa, dzienniki szkolne, arkusze ocen i promocji wypisywano ręcznie i to w dodatku na nie najlepszym / szarym/ papierze.

W roku szkolnym 1944/45 w Dynowie były trzy oddziały klasy 1-ej gimnazjalnej, po jednym oddziale klas II, III i IV-ej oraz jeden oddział klasy pierwszej szczebla licealnego. Utworzono też dwa oddziały klas semestralnych na szczeblu gimnazjalnym I+II i III+IV, aby umożliwić młodzieży starszej w skróconym czasie ukończenie gimnazjum i podjęcie nauki w liceum.

W roku 1946/47 zlikwidowano odgórnie pierwszą klasę gimnazjum, a szkołę średnią ogólnokształcącą w Dynowie, jak zresztą w całej Polsce, stanowiło, oparte na podbudowie siedmioletniej szkoły powszechnej, 3-letnie gimnazjum i 2-letnie liceum.

Zadziwiające, że w tych trudnych warunkach działalność ówczesnego zespołu nauczycieli i uczniów była tak wszechstronna i owocna. Z protokołów Rady Pedagogicznej wynika, iż myślano wówczas o założeniu organizacji harcerskiej, o samorządzie szkolnym, o PCK, o drużynach sportowych i o zespołach artystycznych, a ponadto podjęto starania w celu założenia "bursy", tak wówczas nazywano internat.

Przyszedł rok 1948/49 i znowu szkolnictwo ogólnokształcące poddano reformie strukturalnej, w wyniku której powołano do życia jedenastoletnie szkoły ogólnokształcące, obejmujące siedem klas szkoły podstawowej i cztery klasy liceum. Gimnazjum i liceum dynowskie zostało również zreformowane i z klas gimnazjalnych i pierwszej licealnej utworzono trzy klasy szczebla licealnego od VIII-X, klasy XI nie utworzono, ze względu na brak kandydatów.

W roku 1949 Prywatne, Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Zarządu Miejskiego w Dynowie zostało upaństwowione i od dnia 1 kwietnia przybrało nazwę Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Licealnego w Dynowie. Realizowała ona program o profilu uniformistycznym, jednakowym dla całej młodzieży, z klasami VIII-XI.
W latach następnych utworzono po dwa oddziały kasy VIII-ej, sukcesywnie przyczyniło się to do wzrostu liczby klas IX,X,XI.

Powoli dokonywano też niezbędnych remontów i przebudowy budynku na bardziej funkcjonalny dla szkoły, uzyskano w ten sposób pomieszczenie dla księgozbioru, świetlicy, gabinetów, pokoju nauczycielskiego i innych. Dużo inicjatywy w tym zakresie wykazali dyrektorzy Edward Owski i Adam Żak. Za czasów Adama Żaka liceum dynowskie zdobyło duże uznanie w województwie rzeszowskim. Przyczyniła się do tego także młodzież, którą cechowały: upór, chęć nadrobienia  zaległości i ambicja dorównania młodzieży większych środowisk. Dumne ze swej szkoły było miasteczko Dynów, a ojcowie miasta służyli radą i pomocą w każdej akcji na rzecz polepszenia warunków dydaktyczno- wychowawczych w szkole.

W lipcu 1961 roku weszła w życie ustawa pod nazwą "O rozwoju systemu oświaty i wychowania w Polsce Ludowej", na mocy której przedłużono naukę w szkole podstawowej do lat ośmiu, zaś reformę szkół średnich ogólnokształcących rozciągnięto na dwa etapy 1965-67 i 1968-71, w wyniku czego licea stawały się czteroletnie, z klasami od I-IV, oparte na podbudowie ośmioklasowej szkoły podstawowej.

W roku szkolnym 1970/71 Liceum Dynowskie stało się także, "po okresie przejściowym"’, szkołą czteroklasową, z klasami od I-IV, po dwa oddziały w każdej klasie. Również w tym roku rozpoczęto profilowanie klas na ciągi: matematyczno- fizyczny i humanistyczny.

Niezależnie od zmian strukturalnych szkoły, dyrekcja, rada pedagogiczna, komitet rodzicielski i władze miasta nie ustawały w staraniach, by polepszyć bazę, co zaowocowało utworzeniem w roku 1962 Społecznego Komitetu Budowy Liceum, zatwierdzonego przez Walne zebranie Komitetu Rodzicielskiego, ponieważ modernizacja starego budynku to były tylko półśrodki: nabór młodzieży wzrastał, klasy stawały się coraz liczniejsze, a ich powierzchnia ciągle ta sama. Dochodziło do takich sytuacji, że nie można było w czasie trwania lekcji wejść do klasy, bo stolik i krzesło nauczyciela blokowały drwi/ otwierały się do środka/. Zaczęto gromadzić materiał i fundusze przez dobrowolne opodatkowanie się zakładów pracy, nauczycieli, rodziców, a nawet niektórych absolwentów. Dopomogło także Państwo.

Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzozowie Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej także w roku 1962 przeznaczyło parcelę o powierzchni 1,50 ha przy ul. 1 Maja na rzecz budowy obiektów szkolnych dla  Liceum Ogólnokształcącego.

Dnia 26 września 1965 roku nastąpiło uroczyste wmurowanie aktu erekcyjnego w obecności posła na Sejm, Marii Augustynowicz, ówczesnego dyrektora szkoły, mgr Stanisława Jarosza, innych władz i mieszkańców Dynowa.
W dwa lata później, dzięki ofiarnej pomocy członków Społecznego Komitetu Budowy oraz jego sympatyków, a także pomocy władz powiatowych i wojewódzkich nastąpiło uroczyste oddanie nowego obiektu szkolnego, do którego przeniesiono młodzież licealną, a stary budynek przeznaczono na internat. Warunki pracy zdecydowanie się poprawiły, ale szkoła dalej zaczęła się rozrastać z powodu większego naboru uczniów. Wprowadzono trzeci ciąg i dwupawilonowy budynek już nie wystarczał.

W 1969 roku na zlecenie dyrektora, mgr Bronisławy Krasiczyńskiej, został opracowany projekt na rozbudowę budynku przez poszerzenie go jeszcze o jeden pawilon. Projekt opracował i decyzję o rozbudowie wydał Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzozowie 4 marca 1969 r. Znowu wspólnym wysiłkiem miejscowych działaczy społecznych: rodziców, nauczycieli, młodzieży, pracowników miejscowych zakładów pracy wybudowano III pawilon i oddano go do użytku w 1972 r. Szkoła uzyskała dodatkowe 4 izby lekcyjne, 3 gabinety: lekarski, dentystyczny i fotograficzny, dzięki czemu odciążone zostały wcześniej powstałe pawilony.

Na uroczystość oddania III pawilonu przybył do Dynowa ówczesny minister Oświaty i Wychowania, Jerzy Kuberski, który wysoko ocenił wysiłek całej społeczności szkolnej i Dynowskiej. Do kroniki szkolnej wpisał: ‘’Życzę nauczycielom, rodzicom i młodzieży, aby ta piękna szkoła każdego roku pomnażała swój dorobek...’’

I rzeczywiście. W myśl porzekadła: "apetyt rośnie w miarę jedzenia" podjęto kolejną inicjatywę nadbudowy piętra nad pierwszym pawilonem, by wyposażyć szkołę w aulę, z zapleczem scenicznym, biblioteką i izbą tradycji. Zajęcia pozalekcyjne w szkole były bowiem bardzo rozbudowane i młodzież liceum dynowskiego pod tym względem była w ścisłej czołówce województwa, a nawet kraju. Zamierzenie zostało zrealizowane w roku 1977, w którym odbyła się uroczystość inauguracyjna wojewódzkiego roku szkolnego z udziałem wojewódzkich władz resortowych Przemyśla, do którego po reformie administracyjnej został włączony Dynów.

Można było powiedzieć, że teraz baza do pracy w szkole była zadowalająca, ale wysiłki w celu dalszego jej doskonalenia nie ustawały. Planowano dobudowę jeszcze jednego pawilonu, szatni, został nawet w tym celu opracowany i zatwierdzony projekt w roku 1989, ale wypadki ogólnopolskie w roku 1980 przeszkodziły w jego realizacji w sposób zdecydowany i obecnie liceum funkcjonuje w obrębie 3 pawilonów z nadbudową nad częścią budynku, z tym, że każdego roku przeprowadza się remonty i modernizację, wynikające z bieżących potrzeb.

Żeby nie wypaść z obiegu liczących się szkół w liceum dynowskim zmienia się profile klas: gdy groziła reforma tzw. "dziesięciolatek", szkoła zabiegała o profil rolniczy, by w razie likwidacji ogólnokształcącego stopnia licealnego szkoły w Dynowie stworzyć podstawę do zachowania dwuletniej szkoły licealnej o profilu rolniczym. W tym też celu część kadry nauczycielskiej podjęła dwuletnie studia podyplomowe, a szkoła zatrudniła dodatkowo nauczycieli zawodu o kierunku rolniczym. Gdy groźba "dziesięciolatek" upadła, liceum wycofało się z tego profilu, głównie z powodu trudności w kierowaniu placówka przez jedną tylko osobę. Profil rolniczy wymagał realizacji osobnego programu, organizowania praktyk zawodowych i przeprowadzania właściwie dwóch matur: z przedmiotów zawodowych i ogólnokształcących. Dyrektorowi zaś nie przysługiwał zastępca bo szkoła była dalej trzyciągowa.

Wprowadzono na miejsce rolniczego trzeci profil biologiczno- chemiczny, przy zachowaniu humanistycznego i matematyczno- fizycznego. Po zorientowaniu się, że profil podstawowy cieszy się wśród młodzieży większą popularnością, wprowadzono go na miejsce biologiczno- chemicznego, a kiedy w Polsce, w wyniku przemian posolidarnościowych, zaczęła rozwijać się gospodarka rynkowa, znowu, wychodząc naprzeciw potrzebom młodzieży, wprowadzono profil matematyczno- informatyczny i z wielkim wysiłkiem i zaangażowaniem zorganizowano pracownię komputerową, a następnie drugą, z trudem zdobywając pieniądze na ten cel.

Aktualnie szkoła posiada 12 izb lekcyjnych będących równocześnie gabinetami przedmiotowymi, dwie pracownie komputerowe, aulę, stołówkę szkolną z zapleczem, izbę tradycji, gabinet higienistki, bibliotekę, pokój nauczycielski, pomieszczenia administracyjne, salę gimnastyczną, siłownię, 2 boiska, w tym jedno kortowe i tylko niestety dalej brak osobnej  szatni. Młodzież kształci się w profilach: matematyczno- informatycznym, humanistycznym i ogólnym. Szkoła liczy 12 oddziałów, a ilość młodzieży w ostatnich latach waha się w granicach 360- 463. Szkołą dalej kieruje jednoosobowo dyrektor, po krótkim czasie kierowania dwuosobowego: od 1989 do 1993 roku. Grono Pedagogiczne liczy 20 osób. W liceum obowiązują 3 języki obce: niemiecki, angielski we wszystkich klasach oraz łaciński w klasie humanistycznej. Sztandar szkoły został w roku 1979 odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej a także odznaką Zasłużony dla Woj. Przemyskiego, które wielokrotnie szkoła reprezentowała na ogólnopolskich konkursach, olimpiadach przedmiotowych i zawodach sportowych.             

Od 1 września 2002 Dynowskie Liceum będzie w dalszym ciągu funkcjonowało jako liceum ogólnokształcące, którego misją będzie tak dobrze przygotować młodzież w ciągu trzech lat aby bez problemów zdała nową maturę i z powodzeniem kontynuowała naukę na wybranym przez siebie kierunku studiów.

fragment publikacji "Liceum Ogólnokształcące w Dynowie 1944-1994"